T20 ක්‍රිකට් ඉදිරියට යද්දී ශ්‍රී ලංකාව නිසලව
ThePapareපුවත
ගිම්හානයේ අවසන් භාගයේ සුදු පන්දු තරග හයක් සඳහා එංගලන්තය බලා ගිය ශ්‍රී ලංකාව, එය චරිත ශක්තිය පිරික්සෙන අවස්ථාවක් වනු ඇති බව හොඳින් දැන සිටියේය. විශේෂයෙන්ම T20 ආකෘතියේදී ඔවුන්ට මුහුණ දීමට සිදු වූයේ අසීරු අභියෝගයකටය.
කෙටිම ආකෘතියේ සෑම අංශයක්ම පාහේ ආවරණය කරගත් පිලක් ලෙස එංගලන්තය පසුගිය T20 ලෝක කුසලානයේදීත් එය පෙන්වා දුන්නේය. එහිදී ඔවුන් අවසන් පූර්ව තරගයට සුදුසුකම් ලැබූ අතර, පසුව ශූරතාව දිනාගත් ඉන්දියාව අතින් පරාජයට පත් විය.
එහෙත් ශ්‍රී ලංකාව මෙතරම් සර්වප්‍රකාරයෙන් පරාජය වනු ඇතැයි බලාපොරොත්තු වූයේ ස්වල්ප දෙනෙකි. 3-0ක පරාජයකට මුහුණ දුන් ඔවුන්, පිළිතුරුවලට වඩා ප්‍රශ්න රැසක් සමඟ තරගාවලිය නිම කළ අතර, රැගෙන යාමට ධනාත්මක කරුණු තිබුණේ ඉතා අල්පය. සියල්ලටම වඩා කණගාටුදායක සංඛ්‍යාලේඛනය වූයේ තරග තුනේදීම ශ්‍රී ලංකා පිතිකරුවකුට අර්ධ ශතකයක් හෝ වාර්තා කිරීමට නොහැකි වීමය.
මුලින්ම, තේරීම්වලදී ශ්‍රී ලංකාව වැරදීමක් කර ඇති බව පෙනේ. සංචිතයට දඟ පන්දු යවන්නන් ඕනෑවටත් වඩා ඇතුළත් කර ඇති හැඟීමක් ආරම්භයේ සිටම පැවතුණි. එංගලන්ත ගිම්හානයේ අග භාගයේ තණතීරු වියළි බවින් යුතුව දඟ පන්දුවට රුකුල් දෙන බව තේරීම් කමිටුව තර්ක කළද, එම මතය යථාර්ථය හමුවේ රැඳුණේ නැත. එංගලන්තයේ නිදහසේ පහර දුන් පිතිකරුවන්ට බාධා පැමිණවීමට ශ්‍රී ලංකා පන්දු යවන්නන්ට කලාතුරකින් මිස හැකි වූයේ නැත.
කෙසේ වෙතත්, පිතිකරණ ඒකකයේ දුර්වලතා ඊට වඩා බෙහෙවින් කනස්සල්ලට කරුණු විය. මූලික වශයෙන්ම, මේ වසරේ ලෝක කුසලානයේදී අසාර්ථක වූ එම පිතිකරණ කණ්ඩායමම ශ්‍රී ලංකාව දිගටම භාවිත කර තිබේ. එක් සූත්‍රයක් නැවත නැවතත් එකම ප්‍රතිඵලය ගෙන දෙන විට, දරාගැනීම මුරණ්ඩුකමක් ලෙස පෙනෙන අවස්ථාවක් උදා වේ. අලුත් රුධිරය දැඩි ලෙස අවශ්‍ය වී තිබේ.
පරාජය වීම එක් දෙයකි. එක පහරක්වත් නොගසා පරාජය වීම තවත් දෙයකි. මුළු තරගාවලිය පුරාම ශ්‍රී ලංකාව බරපතළ අභියෝගයක් එල්ල කළේ නැති තරම්ය. පිතිකරුවන්ට මායිම තරණය කිරීම අසීරු වූ අතර, මායිම් පහර සිඳී ගිය විට හිඩැස් හරහා පන්දුව යැවීමේ, පහර දීමේ අවස්ථාව මාරු කිරීමේ හා එකේ දෙකේ ලකුණු රැස් කිරීමේ හැකියාවද එසේම දුර්වල විය. වැඩි වූ හිස් පන්දු ගණන නැවත නැවතත් ඉනිමේ ජීවය උරා ගත්තේය.
මෙයින් කිසිවක් අලුත් දෙයක් නොවේ. මේ ගැටලු ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් ඉදිරියේ කලක සිටම දිස් වෙමින් පවතී. කනස්සල්ලට කරුණ නම්, ඒවා හඳුනාගෙන තිබියදීත් විසඳුම් සොයා ගැනීමට කණ්ඩායමට නොහැකි වීමය.
උත්සාහ නොකළා යැයි බලධාරීන්ට චෝදනා කළ නොහැක. බලවත් පහර දීමේ විශේෂඥයන් ගෙන්වා තිබේ. IPL තුළත් ඉන්දීය කණ්ඩායම සමඟත් ප්‍රබල පසුබිමක් ඇති පිතිකරණ පුහුණුකරුවන් සේවයේ යොදවා තිබේ. මනෝ විද්‍යාඥයන්ද සම්බන්ධ කරගෙන තිබේ. එහෙත් පැරණි එම රෝග ලක්ෂණම නැවත නැවතත් මතු වේ.
පන්දුවාර 20ම පිතිකරණයෙන් ගත කිරීමට නොහැකි වීම වසර ගණනාවක සිට නැවත නැවත මතු වන තවත් ගැටලුවකි. පිතෙන් කළ හැකි දෑහි සීමාවන් කණ්ඩායම් නිරන්තරයෙන් පුළුල් කරන නූතන T20 ක්‍රිකට්හිදී, පන්දු 120වත් භාවිත කිරීමට නොහැකි වීම සමාවිය නොහැකි දෙයකි. එංගලන්තය කළේ අලුත් තුවාලයක් ඇති කිරීම නොව, පැරණි තුවාලයක් හෙළි කිරීම පමණි.
එම සම්පූර්ණ ජයග්‍රහණය හරහා T20 ක්‍රිකට් තුළ අංක 1 ශ්‍රේණිගත කිරීම එංගලන්තයට නැවත හිමි විය. ශ්‍රී ලංකාවට නම්, ප්‍රමුඛ පෙළේ පිල්වලට සාපේක්ෂව තමන් කොතරම් පසුබැස ඇත්දැයි මෙම තරගාවලිය අවධාරණය කළේය.
එයින් අපහසු ප්‍රශ්නයක් මතු වේ. වරෙක සුදු පන්දු ක්‍රිකට් විප්ලවීය ලෙස වෙනස් කරමින් ලොව සෙසු රටවලට තමන් අනුගමනය කරන්නට සැලැස්වූ අභිමානවත් ක්‍රිකට් ජාතියක්, තමන්ම නැවත නිර්වචනය කළ ක්‍රීඩාවට සමගාමීව යාමට පවා අපහසු තත්ත්වයකට පත් වූයේ කෙසේද?
වර්තමානයේ එංගලන්තය, ඕස්ට්‍රේලියාව, ඉන්දියාව හා නවසීලන්තය වැනි පිල් ක්‍රීඩා කරන්නේ වෙනත් ආකාරයක T20 ක්‍රිකට් බවක් පෙනේ. මෙම පරතරය හයේ පහර වැඩියෙන් ගැසීම පමණක් නොවේ. එය තරගය පිළිබඳ අවබෝධය, නව්‍යකරණය හා පීඩනය යටතේ අනුවර්තනය වීමේ හැකියාව පිළිබඳ කරුණකි. එම අංශ රැසකදීම ශ්‍රී ලංකාව පසුබැස තිබේ.
මේවා කනස්සල්ලට කරුණු වන අතර, ඉරිතැලීම් මත තවත් තීන්ත තවරනවා වෙනුවට ගැටලු හඳුනාගෙන ඒවාට මුහුණ දීම බලධාරීන්ගේ වගකීමයි. ප්‍රමිතීන් සකස් කළ යුතු අතර, ඊටත් වඩා වැදගත් වන්නේ ඒවා ක්‍රියාත්මක කිරීමය. යෝග්‍යතාව, සූදානම, තේරීම් හෝ දස්කම් යන අංශවලදී සම්මුතියකට නොඑන නිශ්චිත ප්‍රමිතීන් ස්ථාපිත නොකරන්නේ නම්, මෙම බිඳවැටීම තනිවම නිවැරදි වේ යැයි විශ්වාස කිරීමට හේතුවක් නැත.
චෙස්ටර්-ලෙ-ස්ට්‍රීට්හිදී එක්දින තරගාවලිය ඇරඹෙන විට ශ්‍රී ලංකාව වඩා තරගකාරී විය යුතුය. පසුගිය වසර තුන තුළ ඉන්දියාව හා ඕස්ට්‍රේලියාවට එරෙහි කැපී පෙනෙන ජයග්‍රහණද ඇතුළුව ස්ථාවර දියුණුවක් ඔවුන් අත්පත් කරගෙන ඇත්තේ පන්දුවාර 50 ආකෘතියේදීය. එහෙත් T20 ක්‍රිකට් තවමත් සුව නොවන තුවාලයක්ව පවතී.
ThePapare වාර්තාකරණය මත පදනම්ව